Handel narkotykami

W następstwie wniosków wysuniętych na specjalnym posiedzeniu Rady Europejskiej w Tampere, Finlandia, w 1999 roku oraz w reakcji na Strategię oraz Plan działań UE w zakresie narkotyków, Komisja Europejska przedłożyła Radzie oraz Parlamentowi Europejskiemu propozycję decyzji ramowej wyznaczającej „minimalne postanowienia dotyczące elementów składowych czynów przestępczych oraz odpowiedzialności karnej w dziedzinie nielegalnego obrotu narkotykami”. W listopadzie 2003 roku Rada Ministrów osiągnęła porozumienie polityczne odnośnie tej pierwszej decyzji ramowej w zakresie handlu narkotykami. Uważa się, że ta decyzja ramowa jest kluczowym instrumentem blokującym obrót narkotykami, ponieważ potrzeba ujednolicenia kar za przestępstwa związane z handlem narkotykami w Państwach Członkowskich rozszerzonej UE staje się coraz bardziej istotna.

Podstawową zasadą niniejszej decyzji ramowej jest to, by Państwa Członkowskie uznały za niezgodny z prawem nie tylko handel narkotykami, ale również usiłowanie takiego handlu lub namawianie, udzielanie pomocy czy podburzanie osób trzecich do handlu narkotykami. Działania określone w tej decyzji ramowej skierowane są przeciwko handlarzom narkotyków oraz organizacjom przestępczym i terrorystycznym, które czerpią zyski z handlu celem finansowania ich nielegalnej działalności.

W decyzji ramowej przewidziano wprowadzenie sankcji względem osób biorących udział w którymkolwiek z etapów handlu substancjami objętymi konwencjami ONZ oraz decyzjami Wspólnoty Europejskiej, tj. produkcja, propozycja sprzedaży, transport, dystrybucja oraz posiadanie lub zakup z zamiarem wprowadzenia do obrotu. W decyzji tej wymaga się od państw zapewnienia, że „przestępstwa ... podlegają karze maksymalnej w granicach od jednego do trzech lat więzienia” lub od pięciu do dziesięciu lat więzienia w przypadku przestępstw z udziałem dużych ilości narkotyków lub narkotyków najbardziej szkodliwych dla zdrowia. Istotą decyzji ramowej jest ustanowienie wspólnej definicji tego, co rozumiane jest przez handel narkotykami na szczeblu UE oraz ustalenie zalecanych kar za tego typu przestępstwa w obrębie UE. W celu osiągnięcia porozumienia wśród Państw Członkowskich konieczne było pokonanie różnic dzielących krajowe definicje określające użytek własny. Z tego powodu, przestępstwa związane z narkotykami przeznaczonymi na własny użytek, wg definicji ujętych w ustawodawstwie krajowym Państw Członkowskich, zostały wyłączone z tej decyzji ramowej.

Decyzja ramowa wejdzie w życie z datą jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, a Państwom Członkowskim przyznaje się termin 18 miesięcy na podjęcie koniecznych działań mających na celu dostosowanie się do tego narzędzia.